ดอกไม้กับผู้หญิง และศิลปกรรมของ ศุภรัตน์ ราชรินทร์ |
ดอกไม้กับผู้หญิงอยู่คู่กันมาแต่อดีต ไม่ว่าพวกเขาเหล่านั้นจะอยู่ในที่แห่งหนไหน , มุมใดของโลกไม่ว่าจะผ่านยุคสมัยพัฒนาการ |
เป็นอยู่ก้าวหน้าไปเช่นไร ดอกไม้กับผู้หญิงยังคงเคียงคู่ให้เปรียบเทียบต่อกัน อยู่ตลอดเวลา หากขาดซึ่งดอกไม้ |
และความงามแห่งหญิงโลกนี้คงเหี่ยวเฉา , จืดชืด ไร้ชีวิตชีวา หาความหมายแห่งชีวิตไม่ได้ |
ศุภรัตน์ ราชรินทร์ เขียนดอกไม้เล่าเรื่องราวชีวิตของสิ่งเหล่านี้ มาแต่ครั้งเป็นนักศึกษาศิลปะ ที่คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัย่ |
เชียงใหมหลางครั้งเราจะเห้นภาพผลงานของเธอเป็นภูมิทัศน์ของต้นไม้ดอกไม้ในสถานที่ต่างๆ และหลายครั้งภาพเธอเข้าใกล |
้ติดชิดกลีบดอกเห็นเกสรของสี และรายละเอียดของอารมณ์รอยแปรงปัจจุบันผลงานของเธอคลี่คลายเป็นตัวของตัวเองเด่นชัด |
รู้เห็นลึกซึ้งกับภาพภายในแห่งรัก และภาพรวมดอกไม้เด่นชัด เป็นการประสานตัวตน ภายนอก , ภายใน ถึงเรื่องราวของความรู้ |
สึกแห่งตัวตนของจุลภาค กับความเข้าใจเรื่องราวชีวิตผู้คนของมหาภาค ดอกไม้กับภูมิทัศน์จึงเป็นภาพเดียวกัน ในขณะเดียวกัน |
ภายในรายละเอียดของกลีบช่อของดอกไม้จึงมีมิติเป็นภาพภูมิทัศน์ ของสถานที่ใดที่หนึ่งตามฝันที่ได้จินตนาการ |
จิตรกรรมของเธอปัจจุบัน เพ้อฝันเป็นภาพแนวเหนือจริงมากกว่าที่จะเป็นอะไรอย่างอื่น ไม่ใช่ภาพนิ่งสวยงามของดอกไม้ |
หรือสวยงามเฉพาะภาพแสงสีของภูมิทัศน์ แม้ศุภรัตน์ จะใช้วิธีการศิลปะลัทธิอิมเพรสชั่นนิสต์ถ่ายทอดและระบายสีสะอาด |
จัดภาพชื่อดั่งจิตรกรรม กลุ่มจิตรกรไร้มายา แต่รอยที่แปรงที่ทิ้งทักษะลีลาแพรวพราว ซ่อนสีตรงข้าม เลื่อมพรายรสนิยมก็ |
บอกที่มาถึงการได้ศึกษาเล่าเรียนถูกต้องตามหลักวิชาการ มิใช่การไกล่เกลี่ยขยี้ถู เน้นเอาตามความเข้าใจของสายสกุลช่าง |
พื้นบ้าน และไม่ได้ใส่ใจกับหลักการแสงสีการประทะตรงกับธรรมชาติ ตามลัทธิศิลปะความประทับใจ ดอกไม้และภูมิทัศน์ |
ของเธอเป็นสื่อที่ถูกนำเสนอสร้างเรื่องราวบอกเล่า ความรัก ความรักแห่งสีสันบรรยากาศถูกประสานตัวตนแห่งความเข้าใจ |
ในการ ตีความหมายแห่งรัก ดั่งการเปิดเผยตัวตนกับโลกถึงสิ่งที่ประสานสัมพันธุ์กับผู้คนภายนอกดอกไม้เป็นเรื่องราวของโลก |
เป็นสิ่งสากลเช่นกันกับความรักและศิลปกรรม ในความหลากหลายของสีสันที่แต้มแต่งพื้นดินพราวพันธ์ |
ย่อมมีสิ่งเหมาะสมกับสถานที่ , เวลาของสิ่งแวดล้อมนั้นๆ ไม่มีดอกไม้ไหนบนโลกสวยงามเกินกว่ากัน |
หรือมีค่ามากกว่ากัน การยื่นดอกไม้ให้ใครสักคนล้วนเป็นสิ่งดีงาม แม้บางครั้งการให้นั้นจะส่งผลตรงข้าม |
เป็นพิษกับผู้ได้รับ ดอกไม้ ,ผู้หญิงและศิลปกรรมยังคงงดงามดำรงคุณค่าต่อไป ทั้งหมดขึ้นอยู่กับความตีความและเปิดใจ |
กว้างน้อมรับตัวตนมากน้อยแค่ไหนเท่านั้น การได้บอกรักของ ศุภรัตนคล้ายดั่งการประกาศอิสระภาพ |
์ ที่ถูกจองจำจากความรู้สึกถวิล, โหยหาให้กระจายไปกับความเข้าใจ เป็นประกายที่จุดพลังชีวิตให้มวลมนุษย์ |
์ดำรงตนต่อไปด้วยความหวัง ได้เห็นคุณค่าความสุขแห่งรัก และพร้อมยินดีปรีดากับการได้เกิดมาเป็นอยู่ของชีวิต |
|
สมพงษ์ สารทรัพย์ |
9 กรกฎาคม 2551 |
