ดอกไม้หลากสี ของนิตยา ตามวงค์์ |
ครั้งแรกที่ได้เห็นผลงานชุดใหม่ ชุดนี้ของนิตยา ตามวงค์
|
หลายคนคงจะแปลกใจเช่นกันกับผมว่า นิตยาเปลี่ยนไป ... |
มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรือ? |
หลังจากที่เธอกลับมาอยู่บ้านจริงจังที่อำเภอเวียงป่าเป้า เชียงราย |
เชียงรายสถานที่สงบ อบอุ่น เต็มไปด้วยพืชพันธุ์ ต้นไม้ |
ดอกไม้ในบรรยากาศสายหมอกสวยงาม ภาพนั้นปรากฏใน |
นิทรรศการเดี่ยวชุดแรกของ |
นิตยา ตามวงค์์ ที่จัดแสดงขึ้นที่ 9artgallery เมื่อ 7 ปีที่แล้ว |
ผลงานของเธอคล้ายถวิลหากลิ่นอายอบอุ่นของภูมิลำเนา,บ้านเกิดที่ |
ห่างไกลมา ครั้นเธอได้กลับมาอยู่สถานที่นี่จริง มีอะไรเกิดขึ้นหรือ? |
ที่ทำให้ผลงานของเธอเปลี่ยนแปลงไป ดอกไม้ใบไม้ทั้งหลาย จึงคล้ายเป็นเพียง |
ภาพสัญลักษณ์ ลดทอน,ละทิ้งบรรยากาศรายละเอียดมิติฉากหลังแบนเรียบ |
นิตยาบอกว่าทัศนคติและมุมมองในชีวิตศิลปะของเธอเปลี่ยนแปลงไป |
เปลี่ยนไปกับชุมชน,สิ่งแวดล้อมที่เธออยู่อาศัย ปัจจุบันชุมชนนี้ของเธอ |
มิใช่ชุมชนโดดๆ เป็นสถานที่เดี่ยว ที่เดียวในความฝันอีกต่อไป |
แม้สถานที่นี้จะยังสงบ อบอุ่น อุดมไปด้วยพืชพันธุ์ ดอกไม้ ต้นไม้ |
สถานที่นั้น,ที่นั่นจากการรับรู้ข่าวสารทำให้ที่นั่นคือที่นี่ ที่นี่คือที่นั่นด้วยตลอดเวลา |
ภาพความขัดแย้งแบ่งแยกสีแดง สีเหลือง สร้างความสับสน |
งุนงงกับผู้คนทั้งที่นี่ที่นั่นซับซ้อน ซ่อนเงื่อนปมปนเป |
| ยากที่เธอจะละเลยไม่สนใจ เพื่อนๆหลายคนที่เชียงใหม่,กรุงเทพฯบอก |
สอนให้เธอกลับไปทำงานในแนวทางเดิมที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก |
เธอตอบกลับไปนุ่มนวลว่าเธออยากทำงานชุดนี้ ถ้าเธอไม่ทำ |
เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำงานศิลปะไปทำไมวงเวียนของคำถามที่มักถูกถามกับศิลปิน |
อยู่เสมอในทุกยุคทุกสมัย ว่าคุณทำงานศิลปะไปทำไม เพื่ออะไร |
นิตยาตอบตัวเองได้ และสามารถตอบคำถามนี้แก่เพื่อนๆศิลปินของเธอได้ี่ |
การเคลื่อนไหวข่าวสารเปลี่ยนแปลงโลกรวดเร็ว |
ไม่สามารถทำให้ใครคนใดคนหนึ่งหยุดนิ่ง อยู่กับที่มีชีวิตเป็นอยู่เฉพาะเดิมๆ |
กับตัวเองได้ ศิลปินเป็นบุคคลที่มีความละเอียด |
อ่อนไหวต่อโลกอยู่เสมอ การแสดงออกของศิลปินต่อสิ่งต่างๆเหล่านั้นคือ |
ความรับผิดชอบยุคสมัยหนึ่งศิลปินอาจจะต้องมีวิถีดำรงตนอยู่ในรูปแบบหนึ่ง |
อีกยุคสมัยหนึ่งก็ต้องเปลี่ยนแปลงตามสภาพสถานการณ์ปัจจุบัันที่เปลี่ยนแปลง |
เหนือสิ่งอื่นใดของการเป็นไปของศิลปิน คือการบันทึกบทบาท เป็นประโยชน์ |
เป็นสาระในแง่มุมความคิดดูผ่านความงามในศิลปกรรมที่ตนมีต่อโลก |
และสังคมในยุคสมัยนั้นๆ ศิลปินที่แท้มิอาจบอดใบ้ ไร้หู ไร้ตา ซ่อนตัว |
แอบแฝงอยู่ในผลประโยชน์ อันใดอันหนึ่ง โดยไม่สนใส่ใจในสิ่งรอบข้าง |
นิตยา ปลูกดอกไม้หลากสีสัน หลายพันธุ์รายรอบบ้านของเธอเต็มสะพรั่ง |
เธอบอกว่าไม่มีดอกไม้ใด มีสีเดียวบริสุทธิ์ ดอกไม้สีเหลืองก็มีสีอื่นแทรกปนอยู่ |
อย่างน้อยก็เป็นที่เกสรแตกต่าง ความจริงนี้ทำให้ดอกไม้สีเหลืองสวยงาม |
เช่นกันกับดอกไม้ในสวน สีหลายสีของดอกไม้ทำให้สวนดอกไม้นี้ของเธองดงาม |
เธอเห็นความงามจากความแตกต่าง เธอรู้สึกสะเทือนใจกับการให้ค่า |
เพื่อผลประโยชน์อันใดอันหนึ่งเพื่อทำลายสีอีกสีหนึ่งความหมายของสี |
เธออยากจะบอกเล่าความงามในสวนของเธอกับการ |
จัดวางองค์ประกอบภาพดอกไม้ที่มีสีสันแตกต่างขัดแย้งรุนแรง |
ให้ประสานกลมกลืนกันด้วยความเข้าใจในกลวิธีแห่งศิลปกรรม |
การได้ลงมือสร้างสรรค์ผลงานศิลปกรรมชุดนี้ของเธอจึงเป็นสิ่งท้าทาย |
การได้ทำกับการทำได้หรือไม่ได้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง |
เช่นกันกับการกระทำโดยไม่รู้คิด กับบางคนคิด คิด คิด , พูด พูด พูด |
แต่ไม่กระทำก็หาได้เป็นประโยชน์ เป็นศิลปกรรมไม่ คุณค่าของศิลปกรรมต้อง |
มีเนื้อหาสาระแห่งวิถีชีวิต การคิด การเป็นอยู่ ของศิลปินคนนั้นๆ |
ซ่อนปนอยู่เสมอ ในยุคสมัยหนึ่งศิลปินอาจจะขาดด้อยในอุปกรณ์ เทคนิค |
วิธีการ ศิลปินจึงจับยึดเทคนิควิธีการ สร้างอัตตลักษณ์จากภาพลักษณ์
|
์ของเทคนิควิธีการนั้นเป็นของตัวเองเพื่อให้คนจดจำ แต่ปัจจุบัน |
การจับยึดภาพลักษณ์นั้นไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วกับศิลปิน |
ศิลปินในทุกวันนี้เห็นสิ่งเหล่านั้น |
เป็นกับดักกักขังอิสระภาพแห่งการคิดฝัน เป็นอุปสรรคต่อการสร้างสรรค์ |
คนหลายคนคงยังไม่รู้ว่าอัตตลักษณ์ที่แท้มีการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง |
ตัวของมันเองอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นอยู่กับศิลปกรรม, คน หรือสังคม,ชุมชน |
อัตตลักษณ์จะแฝงตัวอยู่ในลายละเอียดของอุปนิสัยใจคน |
พฤติกรรม เส้นสี รูปร่าง รูปทรง องค์ประกอบที่เกิดซ้ำ |
สิ่งที่เกิดซ้ำนั้นคืออัตตลักษณ์ที่จะพัฒนาผ่านภาพผิวภายนอกของเรื่องราว |
ต่อเนื่องไปจนสุดท้ายเห็นเหลือเพียงกระดูกและเนื้อหนัง |
สิ่งที่เหมือนและแตกต่างในผลงานศิลปกรรมของนิตยาที่ผ่านมากับปัจจุบัน |
จะปรากฏริ้วรอย ประทับใจในความกล้าหาญที่ได้กระทำเส้นทางที่ทอดต่อไปข้างหน้า |
เพียงรอเวลาให้ทัศนะธาตุแห่งศิลปกรรมของเธอปรากฏโดดเด่นขึ้นในอนาคต |
ผู้รู้หลายท่านสอนศิลปินไม่ให้สนใจต่อสิ่งอื่นใด นอกจากการจดจ่อต่องานศิลปะ
|
เรื่องนี้มีสิ่งถูกและไม่ถูกเลยกับสถานการณ์ปัจจุบัน |
เช่นกันกับผู้รู้หลายท่านสอนให้เรารู้เท่าทันต่อโลก ( ปัจจุบัน ) |
แต่บ้างบางทีเราก็ละลืมที่จะรู้จักตัวเอง ขนบ ,จารีต |
บ้างบางทีก็ไม่ถูกต้อง การเอาอย่างตามสมัยบ้างบางทีก็ไม่เหมาะสม |
เช่นกันกับคุณค่าแห่งศิลปกรรมที่มิอาจด่วนตัดสินวัดค่ากันได้เพียงวัน , คืน |
ผู้คนควรปล่อยให้การสร้างสรรค์ดำเนินต่อไป |
จนตะกอนตกผลึกเห็นธาตุแท้ สำเร็จ ,ล้มเหลว , สมบูรณ์หรือไม่ สุดท้าย |
อาจจะไม่ใช่สิ่งสำคัญอะไรสำหรับศิลปิน เท่ากับปัจจุบันที่ศิลปินได้ลงมือกระทำ |
ได้ทำความฝันบรรลุผลทางศิลปกรรม นิตยาเพียงขอกำลังใจ |
สนับสนุนให้การสร้างสรรค์ศิลปกรรมของเธอได้ดำเนินการต่อเนื่องต่อไป |
ต่อๆไป |
สมพงษ์ สารทรัพย์ |
19 กันยายน 52 |